Persoonlijk

Persoonlijk | ‘Terug bellen? Waarom doe je dat niet gewoon?!’

oktober 27, 2017

Op mijn blog schrijf ik vrij open over mijn sociale angststoornis, maar voordat ik hiermee begon, sprak ik er eigenlijk nooit over. Dit kwam mede door sommige reacties die ik kreeg als ik het dan wel vertelde. De meeste mensen snappen het namelijk niet. Er zijn veel mensen die je willen helpen, maar echt snappen doen ze het eigenlijk nooit. Vandaag vertel ik je een aantal voorbeelden van dingen die ik wel eens te horen heb gekregen.

Een sociale angststoornis is voor velen een vaag begrip. Waarom zou je het moeilijk vinden om contact te leggen met andere mensen of je mening te geven over een bepaald onderwerp? Waarom zou iemand het moeilijk vinden om antwoord te geven op een vraag die gesteld wordt, of eventjes terug te bellen als zijn/haar voicemail is ingesproken. Dit heb ik dan ook vaak gehoord. ‘Waarom doe je dat dan niet gewoon? Dan zie je wel dat het niet zo moeilijk is’. Wat ze niet begrijpen is dat dit bij mij zover in mijn hoofd geprent zit, dat ik dat niet even ‘gewoon’ kan doen. Ik heb hier een hele voorbereiding voor nodig, waardoor dingen vaak veel langer duren dan bij een ander.

Ook de woorden aanstellen en overdrijven hoor ik vaak. Vroeger, in de puberteit, was ik niet altijd de makkelijkste. Maar vaak kon ik hier helemaal niets aan doen. Ik wilde niet afspreken met vriendinnen, ik wilde alleen zijn in de pauzes, ik wilde niet naar verjaardagen. Dit was – en is nog steeds – heel moeilijk voor mij. Vaak zeiden mijn ouders of andere mensen dan: ‘Ach, stel je niet aan, het is maar voor een paar uurtjes’. Die zin krijg ik nooit meer uit mijn hoofd. Bij mij werkt dat toch heel anders. Ik moet alles tot in de puntjes voorbereiden; ja, ook als ik naar een verjaardag ga. Alles maakt me namelijk onzeker. En de woorden aanstellen en overdrijven maken dit natuurlijk niet makkelijker. Zeker als je het zelf al moeilijk genoeg vind.

Zelfs op deze leeftijd zijn er nog mensen die zeggen dat ik me aanstel of overdrijf. ‘Maar we zien helemaal niet dat er iets aan de hand is, dus zo ernstig kan het niet zijn’. Nee, je ziet het ook niet. En dat is één van de vervelendste aspecten van mijn fobie. Het zit in mijn hoofd, niemand anders merkt het, niemand weet wat ik voel/denk en niemand kan me op dat moment helpen. Maar er zijn altijd mensen die denken dat als zij het niet kunnen zien, het er dan ook niet is. En dat vind ik erg jammer. De meeste stoornissen zijn niet zichtbaar, maar er is toch wel degelijk bewijs dat het er is, maar toch is dit voor velen niet te begrijpen.

Natuurlijk zijn er ook altijd de mensen die zeggen dat zij hetzelfde hebben als je het dan eindelijk verteld. Dan ben je er maanden mee bezig om te bedenken hoe je het uit moet leggen, heb je eindelijk de goede woorden gevonden, heel vaak geoefend.. En dan zeg je het: en dan hebben zij hetzelfde. ‘Oh, ja dat heb ik ook altijd!’ Ik kan heel goed begrijpen dat er veel aspecten van een sociale fobie bij veel meer mensen voorkomen dan ik denk, maar de personen waarvan ik zeker weet dat ze niet hetzelfde denken en voelen als ik, hebben het dan ook ineens. En dan voel ik me ook niet begrepen.

Ik krijg natuurlijk ook hele fijne reacties van vrienden, familie enz. die heel erg hun best doen om me zo goed mogelijk te begrijpen. Natuurlijk weet ik dat het voor hen ook erg lastig is om precies aan te voelen wanneer ze nu wel en niet tegen me kunnen praten en wanneer ik me angstig voel. Maar toch wil ik je vragen om altijd open te staan voor verhalen en gedachten van anderen, want er is niets zo vervelend als het gevoel hebben dat je je verhaal niet kwijt kan of dat er toch niet naar je geluisterd wordt!

Krijg jij ook wel een reacties uit onbegrip?

Liefs,
Carmen

  1. Ik snap het wel. Aan de buitenkant zien mensen niets en daarom gaan ze zelf maar invullen. Zonder het gewoon even te vragen. Ik hou overigens ook niet van telefoneren. Ik heb dan geen fobie, maar ik zet nog weleens mijn telefoon uit, of neem niet op. Ik heb er ooit eens maanden over gedaan om de apotheek terug te bellen.

    1. Het voorbeeld van het bellen hoor ik ook vaak van anderen die geen fobie hebben. Het is dan fijn om te horen dat je niet de enige bent, hoewel het natuurlijk voor die ander ook niet fijn is. Dankjewel voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *