in Persoonlijk

Persoonlijk | Mijn vriend kreeg een epileptische aanval!

at
persoonlijk-mijn-vriend-kreeg-een-epileptische-aanval

Een aantal weken geleden kwam er een video online op ons YouTube kanaal over de heftige paar weken die wij deze zomer hebben gehad. Hoewel we het eerst niet wilden vertellen, leek het ons toch wel fijn om het te delen en het zo een beetje ‘kwijt te raken’. Op de video kregen we hele lieve reacties en het was een hele opluchting. Toch wil ik er vandaag nog eens over schrijven, om iets verder in detail te gaan en het misschien voor mezelf ook een plekje te kunnen geven.

Op zondag 12 augustus hadden wij een échte luie dag. Martijn had vakantie en we deden letterlijk de hele dag niks. We waren begonnen aan de Challenges Cup op YouTube en dit hebben we tot laat gekeken. Toen we besloten naar bed te gaan, rond een uur of 12, hebben we nog een hele tijd video’s zitten kijken op de laptop. Ik denk dat we rond half 3 besloten te gaan slapen. We vielen allebei vrij snel in slaap, omdat het natuurlijk al laat was. Om 4 uur werd ik wakker van een geluid. Het leek alsof Martijn hardop aan het lachen was in zijn slaap. Al snel veranderde dit in schreeuwen. Hij schreeuwde alsof hij heel erg pijn had en lag met zijn knieën opgetrokken, op zijn rug in bed. Hero lag tussen ons in en schrok zo erg van het geschreeuw dat hij aan het voeteneind ging zitten blaffen. Binnen een paar seconden zag ik al dat het niet goed was. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat zijn ogen aan het wegdraaien waren. Ik deed het nachtlampje aan zijn kant van het bed aan en op dat moment begon er schuim uit zijn mond te komen. Ook lag hij nu niet meer met zijn knieën opgetrokken, maar was hij helemaal stijf. Totaal aangespannen en helemaal gestrekt. Ik vond het ontzettend eng om naar zijn gezicht te kijken. Ik was vrijwel meteen bang dat hij nooit meer hetzelfde zou zijn. Tot op de dag van vandaag schrik ik soms ‘s nachts wakker, omdat ik zijn gezicht weer voor me zie.

Ik besefte al vrij snel dat ik iemand moest bellen. Eerst flitste mijn moeder door mijn hoofd, omdat zij dit vaak meemaakt op haar werk. Zij zat echter op dat moment in Griekenland. Voor mijn vader geldt hetzelfde, al lag hij thuis gewoon te slapen. Zonder erbij na te denken, belde ik 112. Iets wat voor mij, niet heel vanzelfsprekend is. Als je mijn artikelen over mijn angststoornis hebt gelezen, weet je dat ik bellen eigenlijk niet durf. Op dat moment maakte het me allemaal niet uit. Ik moest hulp hebben! Ik had de telefoon op speaker op het kussen naast me gelegd en ondertussen probeerde ik Martijn op zijn zij te draaien. Hij was begonnen met schokken, waardoor ik eigenlijk al wist dat het een epileptische aanval was. Ik heb het nog nooit meegemaakt, maar heb er al wel veel over gehoord. Hierdoor wist ik dat ik moest zorgen dat hij zijn tong niet kon inslikken en niet zou stikken in het schuim wat uit zijn mond kwam. Hij was nog wel helemaal stijf, dus het lukte me eigenlijk niet om hem op zijn zij te rollen. Ondertussen beantwoorde ik – waarschijnlijk vrij hysterisch – alle vragen van de alarmcentrale en vertelde ze me dat er een ambulance onderweg was.

Tijdens mijn pogingen om Martijn op zijn zij te draaien, hield ik hem steeds goed vast bij zijn hoofd, omdat hij zich tijdens die schokken natuurlijk aardig kan bezeren. Gelukkig lagen we in bed en is ons hoofdbord erg zacht, dus er kon niks ernstigs gebeuren. Op een gegeven moment rolde hij door een schok ineens zo op zijn zij. Alleen lag hij op het randje van het bed, dus viel hij er – gelukkig wel rustig – vanaf. Hij zat op dat moment op zijn knieen op de grond en het schokken stopte eigenlijk meteen. Ik probeerde steeds contact met hem te maken. Zijn ogen waren wel open en ik had ook het idee dat hij me wel hoorde, maar hij reageerde niet. Ondertussen had ik nog steeds de alarmcentrale aan de lijn, vooral om mezelf rustig te houden en zeker te weten dat er iemand onderweg was. Zij vroeg me of ik Martijn weer op het bed kon tillen. Nu ben ik 1.65m en iets meer dan 60 kilo en is Martijn 1.89m en 85 kilo, dus dat zou me eigenlijk onder geen enkele omstandigheden lukken, laat staan op dit moment. Hij bleef een tijdje naast het bed zitten en ondertussen moest ik naar beneden om de deur open te zetten. Wij wonen in een appartement, dus moest ik vier trappen af en weer op, terwijl ik wist dat Martijn op de grond zat.

Toen ik terug kwam, was hij eigenlijk uit zichzelf weer op bed geklommen en was hij redelijk rustig. Het schokken was al een tijdje daarvoor gestopt en hij keek nu ook iets helderder uit zijn ogen. Hij zat nog redelijk rechtop toen ik binnenkwam, maar het bed was nat en ook zijn broek was niet droog. Omdat de spieren zich zo aangespannen hebben en het lichaam zich daarna totaal ontspande, had hij zijn urine laten lopen. Ik heb hem op dat moment neergelegd en hem op zijn zij gedraaid. Hij viel vrijwel direct in slaap en ik controleerde af en toe even of hij nog goed ademde. Na een paar minuten kwam eindelijk de ambulance en konden ze beginnen met een onderzoekje. Toen zij binnenkwamen, kwam Martijn bij en heb ik hem ook voor het eerst weer horen praten. Hij wist gelukkig wie en waar hij was, maar hij had absoluut niet meegekregen wat er was gebeurd. Hij schrok zich dus ook rot toen er ineens twee ambulance broeders in zijn slaapkamer stonden. Ze stelden hem een paar vragen – of hij had gedronken of drugs had gebruikt – en zeiden dat hij maar even moest gaan douchen. Dit vond ik nog wel eng, want het was allemaal pas 10 minuten geleden gebeurd.

Ik verschoonde het bed, Martijn ging even douchen, waarna er een paar testjes werden gedaan. Ze controleerden zijn bloeddruk, zijn suikerspiegel en zijn reflexen. Alles zag er verder goed uit en we werden dus ook verteld dat hij niet mee werd genomen, omdat het de eerste keer was. We moesten een afspraak maken met de huisarts voor een verwijzing naar de neuroloog. Ik had ondertussen iedereen ingelicht en heb om 5 uur ‘s nachts nog met mijn moeder in Griekenland gebeld. Ik had het idee dat ik nooit meer kon slapen en heb Martijn op de bank gelegd en ben er naast gaan zitten. Om 9 uur konden we eindelijk naar de dokter en kregen we een verwijzing voor de dag erna bij de neuroloog. Ook deze afspraken heb ik allemaal via de telefoon gemaakt, het maakte me echt niet meer uit. De eerste nacht sliepen we bij Martijn zijn ouders en die brachten ons ook naar het ziekenhuis. Daar kreeg hij een EEG scan, een filmpje van zijn hersenen en een gesprek met de neuroloog. De scan duurde zo’n twintig minuten en een uurtje later hadden we de uitslag. Er was een kleine aanleg tot epilepsie gevonden, maar ze wisten niet of dit kwam door de aanval of dat dit er al zat. Hij kreeg een verbod op autorijden voor drie maanden en toen hebben we een afspraak gemaakt voor een MRI en nog een EEG scan een paar weken later.

De nachten waren voor mij erg zwaar. Uiteindelijk heb ik denk ik vier nachten niet geslapen, alleen als er iemand anders bij ons was, kreeg ik een beetje rust. Ik wilde alles in de gaten houden en ben denk ik mezelf een beetje vergeten. Gelukkig hadden we veel goede hulp en na drie weken met de lamp aan slapen, ging het eindelijk wat beter. Toen was het tijd voor de MRI scan, die ook ongeveer twintig minuten duurde. Omdat deze uitslag iets langer duurde, hadden we een afspraak gemaakt voor een EEG op dezelfde dag als de uitslag van de MRI, zodat we ze beiden tegelijk zouden krijgen. Er was in de tussentijd niks geks meer gebeurd gelukkig. Bij het gesprek met de neuroloog kregen we gelukkig te horen dat er een ongestoord hersenfilmpje en een perfecte MRI te zien waren. We waren allebei ontzettend opgelucht. Hij zou echter nog steeds niet mogen rijden, maar dat was niet echt een probleem. Martijn was toen alweer begonnen met werken en heeft uiteindelijk maar een paar dagen thuis gezeten. Hij heeft wel erg last gehad van zijn tong, daar heeft hij tijdens de aanval op gebeten en van spierpijn.

Tot op de dag van vandaag is er gelukkig niets meer gebeurd en daar zijn we heel dankbaar voor. Wel schrik ik nog steeds wakker van ieder geluidje en controleer ik meerdere keren per nacht of hij nog ademt. Het waren heftige weken, maar we zijn er samen wel sterker uitgekomen gelukkig. Hopelijk slijt de angst heel langzaam weg.

Liefs,
Carmen

Share:

Carmen

1 Comment

  1. sabrina

    Wauw dat is heftig zeg! Gelukkig ziet het er allemaal goed uit maar wat zullen jullie bang zijn geweest!
    Durf je hierdoor wat meer te bellen? Super stoer dat je het zo deed!

    28 . nov . 2018

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *